Ο Τάκης Μιχόπουλος γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο και μένει μόνιμα εκεί.

Σπούδασε μαθηματικά στην Αθήνα. Άρχισε να γράφει ποίηση γύρω στα 1970. Αν θέλαμε να προσεγγίσουμε βαθύτερα αυτόν τον ποιητή θα χρειαζόταν προηγούμενα να έχουμε ενοχληθεί από τις ασθένειες του «πολύ πολιτισμένο» που μαστίζει το αίμα της ποίησης. Σε όλο το έργο του διακρίνεται καθαρά η δυναμική αναζήτηση της υγείας. Εξάλλου αυτή η αναζήτηση εκφράζουν η ολιγολογία του, το χιούμορ, το ξάφνιασμα, το χωρίς επίχρισμα «πιστεύω» καθώς και η «εκ των ένδον» προσέγγιση της γης και της ελληνικότητας. Όπως έχει παρατηρηθεί, ο λόγος του Τ. Μ. μοιάζει να έρχεται απ’ ευθείας από την αρχαία Ελλάδα – με έναν τρόπο χρησμικό – αμόλυντος από τα πλέγματα του δυτικού πολιτισμού.

Οπισθόφυλλο από την επιλογή «ΚΟΘΟΡΝΟΙ»

Ούτε μαρμάρινα ούτε επίχρυσα μνημεία βασιλιάδων θα ζήσουν πιο πολύ απ’ αυτόν το δυνατό στίχο.                                    Σέξπιρ

Ο Τάκης Μιχόπουλος, έξω από τις λεγόμενες εκφραστική και θεματική, προτείνει «τρίτον τι» εσωτερικότερο και ουσιαστικότερο που ονομάζει «αίμα» της ποίησης. Χαρακτηριστικά λέει: Πέρα από το δέρμα και το θέμα υπάρχει το αίμα του λόγου. Αυτό μαστίζεται από αρρώστιες του «πολύ πολιτισμένου» που, από δρόμους μη καθαρά ορατούς, φθάνουν και στην καθημερινή ζωή. Συντελούν στην πλαστικοποίηση της.
Ανατρεπτικός και μονάδα ξεκάθαρη, έξω από την «αταυτοτική ποιητική κοινωνία» του καιρού του, με λόγο λιθαρένιο τσεκούρι, «τοπικός και πανανθρώπινος» βυθίζει τις ρίζες του στην αρμονία ανάμεσα στο χώμα – μάνα γη – και στο πνεύμα. Αυτή η αρμονία δε συχγωρεί κατασκευές, αριστοκρατικότητες, ανιαρούς εντυπωσιασμούς, κακόφερτες μιμήσεις, επιδείξεις βαθύνοιας και λιτότητας, εμπορικές επαναστατικότητες… Θεώρησαν ανανέωση την απομάκρυνση από τον άνθρωπο. Τελικά,

«έριξαν τα φράγματα που χωρίζουν το Λόγο από το κενό»
«Βοηθάτε να δώσουμε χώμα στο πνεύμα».

Οπισθόφυλλο από την επιλογή «Κορακοφωληά» Δ’ έκδοση

     «Ο Ξυλοκαστρίτης ποιητής Τάκης Μιχόπουλος»

Στον Τ. Μ. ένα, ας πούμε, πείραμα επανόδου του έμμετρου λόγου στη ζωή έχει πετύχει. Η ποίηση ξαναβρίσκει το κοινό της, παύει να είναι αυτοαναφορική, ομφαλοσκοπούσα, επηρεάζει συνειδήσεις, διεγείρει το Δήμο. Από τη μια βλέπουμε περιπτώσεις κάποιων που δηλώνουν: «μετά από τη μελέτη των ποιημάτων του Τάκη Μιχόπουλου, εγώ άλλαξα ζωή»! και από την άλλη να υπάρχουν καταγραμμένες στιγμές όπου χιλιάδες άνθρωποι έξω στη φύση, πέρα από τις βραδιές της «Κορακοφωληάς», σπάζουν τα υψωμένα χέρια τους χειροκροτώντας στην ποίηση.

Και κλείνω με δυο λόγια του ίδιου:
«Πιστεύω πως η ποίηση θα επιστρέψει στον κόσμο μόνον τότε που μέσα από νερά δροσερής πηγής θα αγκαλιάσει το ΧΩΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟ».

Απόσπασμα από την εισήγηση του
Στάθη Γκουρβέλου

.